Ik moest de batterij even aan de oplader leggen. Verplicht. Van mijn moeder. (Moeders zijn de beste!)

2 Maanden terug belde ze met een korte krachtige boodschap: ‘ik heb een vakantie geboekt en je gaat mee. Je mag alleen afbellen als je iets HEEEEL GROOOOTS hebt.’ Ik: ‘Eh…mag ik ook weten wanneer het is?’

Zogezegd, zo gedaan. Er kwam niks groots, de dingen die er waren werden geregeld met collega-ondernemers en zo stapte ik voor het eerst sinds 6 jaar terug mijn reis naar Indonesië en Zuid-Afrika helemaal voor MIJN RUST in het vliegtuig. We gingen naar Thassos- one happy & boring Greek island. Gelukkig waren de laatste 2 weken voor dit tripje redelijk rustig, waardoor de gebruikelijke afkickverschijnselen van een zwaar fysiek beroep (hondsberoerd worden – chagrijnig – opgefokt zijn/snel over the piss) al geweest waren.

Voor mijn gevoel ben ik dan ook even het tijdsbesef kwijt en voelt ‘t alsof ik wel 2 weken ben weggeweest. Ik merk dan ook dat ik mezelf moet  ‘aantrappen’  om op gang te komen. Schieten me het ene uur allemaal dingen te binnen om te gaan doen(variërend van leuke-goeie-nuttige dingen tot Willy Wortel visionary momenten en totale ONZIN), het volgende uur wil ik alleen maar luieren-zwemmen-in de zon zitten. Ik hou t maar even op ‘t laatste. Het is vandaag een prachtige nazomerdag. Een beetje aankeutelen is daarom een goeie afsluiter van deze oplader-week.

Met mijn vriend, Ronald Mulder – één van de drie eigenaren van (hoe kan ‘t anders) De Ondernemers heb ik zo af en toe een gesprek over ondernemen. Op het moment is hij bezig met de 2e en herziene uitgave van ‘Innovatief ondernemen’.

Niet alleen wordt de inhoud aangepast, omdat tijden veranderen en ook zij weer een paar jaar verder zijn met ondernemen, naar alle waarschijnlijkheid wordt de titel ook ‘passender’: ‘Ondernemen’.  Life is simple sometimes.

Met collega ondernemers heb ik ook vaak gesprekken over ‘ondernemen’. Natuurlijk tref ik vaker ondernemers in de ‘food’ branche. Dat zijn meestal mensen die met een enorm buikgevoel en liefde voor hun vak – product zijn begonnen. Zo’n gesprek eindigt daarom ook vaak in een soortement van (vooral niet wetenschappelijke) conclusie, dat het ‘een way of life’ is die je graag wilt leven, ondanks alle dingen die je er voor moet DOEN en vooral moet LATEN.

Je laat het om regelmatig door te zakken, je laat het om uitgaven te doen die niet per sé nodig zijn (je weet immers maar nooit hoe het de volgende maand gaat), je laat het om werk voor je te laten doen als je de fysieke tijd hebt,  je laat belangrijke dagen van vrienden en naasten schieten als er een opdracht is en ga zo maar door.

Je laat het ook om ziek te zijn. Niet dat je nooit ziek bent, maar je wilt het niet. Ik denk dat het vooral gaat om willen. En waar een wil is, is een weg. Dan bedenk je echt wel een manier (of meerdere) om daar te komen waar je wilt zijn. Of datgene te doen wat je wilt en moet doen. Dus pak je een doosje ibuprofen, neemt wat energydrank mee, gaat schuiven in workload urgent of niet urgent en regelt de hele bliksemse bende aan elkaar.

Ik heb ooit een wensenlijst geschreven wat ik in dit leven wil. (ik geloof in meerdere levens, anders krijg ik alleen maar meer haast!)  Toen was ik denk ik 23. Ik ben nu 34 en aan die lijst is weinig veranderd. In het kort komt het erop neer dat ik iedere dag op wil staan en naar bed wil gaan met het gevoel dat ik ‘het goed heb gedaan, m’n allerbeste best heb gedaan en als ik morgen tegen een boom aan zou rijden, ik nergens spijt van heb.’

Voor mij was deze wensenlijst doorslaggevend om te gaan ondernemen. Ik moest wel. Ik ben gek op mijn werk als bijzonder cateraar en als je houdt van je werk, je graag iedere dag het beste uit jezelf wilt halen, mooie en goeie dingen wilt doen, moet je invloed hebben op de randvoorwaarden van je werk. Deze vrijheid is voor mij ondernemen.

Een andere wens die naar aanleiding van het hele ondernemersavontuur er BIJ is gekomen op m’n wensenlijst is dat ik in volgend leven heel graag een hond wil zijn (in Europa welteverstaan). Dan kan ik ff uithijgen en bijkomen!

Met Jelle (De Vliegeraar) en Pieter (3 PK) sta ik volgende week 17 en 18 september op de fair Culinair Fraeylema op Landgoed Fraeylema te Slochteren. Jelle gaat heerlijke vissoep maken en gevulde reuzenpaddestoel. Verder is één van zijn specialiteiten workshops geven, een kleine ‘voorproef’ wordt door middel van een kookdemo gegeven.

Pieter (zijn site is nog in oprichting) heeft een prachtige locatie in Zuidwolde, De Biks. Pieter is een multitalent. Niet voor niets deze gekozen bedrijfsnaam ’3 PK’. In het bijzonder is Pieter een geweldig, karaktervol gastheer.  Ook daarvan een voorproefje op Culinair Fraeylema.

Met mijn nieuwe naam ‘De Smaak van het Noorden‘ voor mijn bijzondere catering (voorheen Proeflab) wat ergens nog een keer een officieel tintje moet krijgen, ga ik bitterballen van Schots Hooglandrund maken, gemaakt van het prachtige natuurvlees van de Kudde van Anloo.

Ik ben enorm fan van dit vlees: de smaak is zo eigen, er zit een bijna ‘wild’ zoetje aan het vlees. Ik heb vaker te horen gekregen dat mensen aan ‘vroeger’ referereerden bij het proeven van deze smaak. Verder vind ik het altijd een fijn gegeven dat er niet ‘geklooid’ is met het vlees, het is een zuiver en puur product.

Uiteraard staan wij hier niet alleen: diverse bedrijven die op een of andere manier met eten koken, eten nuttigen en eten presenteren te maken hebben, staan dit weekend op Culinair Fraeylema.

De opbrengst gaat naar een goed doel: Fight for sight – de Stichting Lions Werkgroep Blinden en Wilde Ganzen werken onder deze titel al sinds 1993 eendrachtig samen om wereldwijd blindheid te bestrijden onder de allerarmsten.

Het was geweldig! Samenwerken is geweldig. Een half jaar terug begonnen de eerste vergaderingen – brainstorms en over en weer de eerste bouwstenen voor dit unieke, bijzondere project van Platform Gras.

Onder de vakkundige leiding en coördinatie van Jolijn Peters werden diverse partijen met elkaar verbonden om ieders expertise in te zetten voor Proef Noord – een prachtig biologisch 4-gangen theaterdiner in een waanzinnig mooie bijpassende LEVENDE setting. Dat het zo mooi zou worden, ondanks de regen, had niemand kunnen bedenken.

En dat, maakt mij een ontzettend blij en gelukkig mens. 1 + 1 is meer dan 3, is meer dan synergie, is co-creatie!

Een idee is slechts een aanzet, de uitvoering moet het idee concreet maken. Met de leden van De Smaak van het Noorden, Lambert Kamps als bouwer van het ontwerp van Onix architecten, Noord-Nederlands Toneel en Stichting Dierenweides Groningen is dit allemaal waargemaakt!

Maar met name en met toenaam dank aan de uitvoerders aan mijn zij – zonder hen was dit allemaal niet mogelijk geweest! (willekeurige volgorde):

Jelle de Visser (lid van De Smaak van het Noorden)

Marjolein ten Brink (gastdame)

Richard de Vries (wat doet ie niet?? van foto’s, afwas, meehelpen in de keuken tot op- en afbouw)

Tim Ritsema (Kok@De Cateraars)

Marc Vegter (Kok)

Pieter Kleinjan & Martine Hamminga (leden van De Smaak van het Noorden)

Richard, Raymon & Robert-Jan (Afwas, logistiek @ De Cateraars)

Tijdens Noorderzon staat Proeflab met collega De Vliegeraar te koken voor ‘Proef Noord’: een prachtig theaterdiner:

Kaarten kunt u HIER bestellen:

Read more »

De tweede grote regenbui is inmiddels over mijn huis gepasseerd. Verkoelend. Menig maal ben ik afgelopen week na het werk als een gek doorgesjeesd naar Hof van Saksen, om daar nog even te gaan zwemmen.

Wat had ik hier naar uitgezien: rustige dagen en af en toe even wat rondspartelen in een meer. Een boekje lezen, van die horeca´bruine´ kleur af komen en mensen kijken. Een goeie massage bij wijmasseren.nl en buiten zitten in de tuin. Na 4 weken drukte , waarvan de laatste 2 weken letterlijk en figuurlijk tropenweken waren, deed mijn rechterbeen niet meer mee. Daar stond ik dan, op 1 been, op de TT te cateren met godzijdank Pieter (De Biks – Zuidwolde) en Paul Kleinjan aan mij zij. Na veel gemor en aandringen van Pieter heb ik die middag grootendeels met mn voet omhoog gezeten. Tsja, je hebt er wat voor over om een eigen zaak te hebben!

Na dagen met een natte theedoek op mijn hoofd gekookt, ingepakt, geladen en gelost, geBBQ-ed, rondgerend met wijn, bier en fris, ladingen Golden Power en ORS (suiker zout oplossing) gedronken te hebben, weinig geslapen en nog minder gegeten en al die dingen die er zoal bij een warme drukke periode horen, was ik blij met een week stilte. Eindelijk zwemmen, van de zon genieten in plaats van bedenken om 6 uur ‘s ochtends hoeveel tijd ik zou hebben eer de temperaturen echt ondraaglijk werden om iets in de oven te doen….of een vrachtwagen in te laden….

Door diezelfde drukte wist niet eens tegen wie Nederland in de kwart finale moest spelen. ‘Heb je onder een steen gezeten?!’ werd er dan ook zwaar afkeurend gevraagd. Ja zoiets dus. Eerlijk gezegd, kon het me vanaf het begin ook weinig schelen. Het opgedrongen WK-gevoel en oranje-door-je-strot-gedrukt-te krijgen voelde voor mij net zoals de pepernoten in oktober bij de Albert Hein en enge after shave reclames als vaderdag er weer aan zit te komen. Ik had bij de eerste tekenen van ‘beessies’, aanbiedingen van flatscreen TV’s en de zoveelste oranje aktie er al meteen geen zin meer in. Ik was stiekem ook voor Uruguay…

Ik kan uren kijken naar eten, praten over eten, denken aan eten en altijd houden van mooi eten.

Het is iets heel moois, hoe je een heel gesprek over mooi eten kan hebben, de geuren ervan, de smaken en texturen ervan, hoe je uren kan praten over de lekkerste ….(vul maar in) en dan van het ene ingrediënt naar een andere delicatesse, ontdekking, kooktip of rariteit overspringt. Eten is fantastisch. Het delen van eten of samen eten vind ik nog mooier. Er is niks vervelender dan in je eentje te eten. Dat is functioneel eten, niet mooi eten. Eten omdat je voedingsstoffen nodig hebt, eten omdat je anders omvalt van de trek.

Als kind al was ik gefascineerd door de keuken en de lades met allemaal ingrediënten. Terwijl mijn moeder even weg was heb ik alles eruit gehaald (via een stoel, ik was 3 jaar) heb ik ook de kastjes boven het aanrecht GRONDIG onderzocht en de hele bliksemse boel eruit gehaald. Op de terugweg ben ik in slaap gevallen. Jammer dat daar nooit een foto van gemaakt is…

Mooi eten is voor mij emotie, mooi eten is liefde. Als ik naar sommige gerechten kijk vind ik ze zelfs sexy, ik kijk doorgaans liever naar een kraakverse coquille of een prachtige boerderij-eend  dan naar een kerel! (ja sorry jongens!) Om daarna te gaan bedenken hoe die smaakt en wat ik er mee ga of kan doen.

Mooi eten is voor mij ook de aandacht en oprechtheid. Mooi eten betekent voor mij eten vol smaak. Zonder poespas. Mooi eten is ook eten met een eigen smoel, eten met een persoonlijkheid zeg maar. Zoals bijvoorbeeld de smaak van vlees van de Kudde van Anloo of de smaak van Lady’s Blue. Heel erg eigen. (en ook nog eens uit dit godvergeten Drenthe!)

Mooi eten is ook herinnering en herinneringen zijn ook gelukmakend. Mijn moeder heeft jaren terug voor ons als kinderen in Zeeland het welbekende ‘draadjesvlees’ gemaakt. Ze kookte voor 2 dagen, maar het was zo godschuwelijk lekker, we hebben het in 1 avond soldaat gemaakt. We praten er nu nog over. Toen ik al jaren uit huis was (en dan begin je met snelle gerechten, want je woont alleen) maakte mijn moeder voor mij haar draadjesvlees, aardappeltjes en andijvie. Laatste was in zo’n maïzenapapje. Geen culi-hoogstandjes. Maar ik at mijn kindertijd. Heel even was ik weer 10 en kwam ik uit de basisschool terugfietsen. Onderweg knokte ik wat met jongens uit het dorp. Eenmaal thuisgekomen liet ik mijn hondje uit en hielp ik mama met tafel dekken. Met een brok in mijn keel heb ik mijn bordje op zitten peuzelen. En nog twee keer opgeschept. Geluk moet soms toch echt even langer duren….

Mooi eten is keer op keer ontdekken. Je eerste keer vergeet je niet weer. Van franse blauwschimmelkazen tot kwartels, van Madame Jeanettes tot sushi. Als puber kocht ik in de schoolpauze Roquefort…ik wou geen chips…die Roquefort was gewoon goddelijk. Ik knikkerde de kaas van thuis in de bosjes en deed er m’n Roquefort op! Het eten van mijn eerste kwartel…ik was aan het werk in Zuid-Frankrijk. De lucht rook doorgaans naar lavendel en rijpe, sappige perziken. Op zondagen werd ik wakker van de geuren van ‘pintade rôti’: de eigenaar had dan parelhoenen aan het spit in de haard. En ik sliep erboven….daar kan geen koffie tegenop! De kokkin kookte met haar hart. De groenten kwamen uit eigen tuin. ‘s Middags aten we gezamenlijk de warme maaltijd. Ditmaal had Nora, de kokkin, kwartel gemaakt, en vroeg zich af of ik dat als ‘Hollander’ wel durfde te eten. Ja natuurlijk! Ieder hapje was hemels en aan het eind van de maaltijd leek het net alsof ik weer terug moest komen op aarde. Het was op…. Eenmaal terug in Nederland vond ik heel lang niks meer lekker. Het smaakte me allemaal niet. Van tomaat tot sla, ik kauwde wel maar proefde niks. Ja, wat wil je ook met groenten uit zo’n zonrijk gebied.

Een tijdje terug waren we in Frankrijk tijdens de zomervakantie. Frankrijk vind ik persoonlijk een rotland. Het eten is er fantastisch, maar zeker in de zomer ‘geld toe’ om de Franse gastvrijheid te ervaren. Anyways, we camperden. Rijden met een camper vond ik te gek. Ik vond zelfs de ‘Col de la Schlucht’- een hele leipe wielersport-route door de Elzas helemaal te kicken. Uiteraard dachten de Ferrari’s en Mercedessen achter ons daar anders over. En af en toe kom je dan door een slaperig lief dorpje waar dan een klein boerenmarktje is. Uiteraard moet ik dan stoppen. Ik word blij als ik zoiets zie. Die vakantie was voor mij perziken. Ik heb geloof ik in 2 weken tijd in mn uppie wel 5 kg perziken gegeten. Eenmaal terug in Nederland, moest ik nog even afkicken van de fijne temperaturen en het toeren. Men neme daarvoor een gemiddelde supermarkt, koop daar een bakje perziken en eet het in de auto. Ik heb het van schrik uitgespuugd op mn dashboard.

Wat ook qua eten geweldig was, was Indonesië. Het is maar goed dat ik er maar 2 weken heenkon. Ik kwam 7 kilo zwaarder terug. Had ook te maken met de gastvrijheid van de Indonesiërs, ik bezocht een goede vriendin. Ieder familielid wilde graag dat zij met mij langskwam. Je bent nog niet binnen en WHAM: daar staat een complete rijsttafel. Nee zeggen is onbeleefd. En je dankbaarheid tonen is het beste als…je nog een keer opschept! Helaas of gelukkig had zij een grote familie. Ik heb meer huiskamers en rijsttafels van binnen gezien dan van Indonesië zelf. Leven is eten en eten is leven. Waar wij ons hier er met een kopje koffie van afmaken, daar doet een Indonesiër gewoon een rijsttafel. Van ‘s ochtends vroeg tot diep in de nacht lopen er overal mensen rond met etenswaren. Soms met een soort van buik-grill waar dan à la minute satay voor je gemaakt wordt. Ontbijten doe je met nasi goreng waar heel veel kleine gerechtjes naast staan. Heel vreselijk…het hield niet op! Na 3 dagen vroeg ik beleefd of we wellicht een dagje konden skippen aan familiebezoek…

De keuze om na de Hotelschool dan ook dichtbij ‘eten-koken-gastvrijheid’ te blijven was dan ook geen keuze. Ik heb ooit 1 baan aangenomen waar je, in tegenstelling tot alles in de horeca, stipt iedere dag om 16u klaar was, bij het Ministerie van Landbouw dat heel goed betaalde maar niets met eten te maken had. Ik miste de geuren, gekletter op het fornuis, de dynamiek, het proeven, het creëren van iets tastbaars en de voldoening daarvan. Nee, dit was zo saai, dat het ook onvermijdelijk was dat ik daar keihard op kantoor in slaap viel. Voor het eerst en ook het laatst (ik weet het heel zeker) heb ik gestaard naar de klok – waarom liep ie nou niet harder?!  Na 4 weken heb ik dan ook met veel plezier weer ontslag genomen. Terug naar de keuken, terug naar hectic en terug naar eten!

Tot op vandaag de dag is daar weinig aan veranderd. Eten is nog steeds een belangrijk onderdeel van wie ik ben en waar ik gelukkig van wordt. Het ontdekken blijft mooi, mijn nieuwsgierigheid is niet veranderd. Wat heet, zelfs in mijn slaap heb ik het erover. Mijn vriend is al vaker wakker geworden door mijn getier of geklets: ‘Ja zeg, dat noem je toch geen eten?!’ of ‘Verdomme, dit zet je nog geen hond voor!’ of ‘wow, wat een smaak…!’ en zelfs:’Ja, nu moet ik toch weer verder met koken hoor!’

11 juni mocht ik voor Natuur en Milieu Overijssel hun Veldsymposium verzorgen in een prachtige locatie van Landschap Overijssel, namelijk de Wheem in Oud Avereest, dichtbij Balkbrug.

Ik kom al geregeld in Balkbrug; John van Broekhuizen zit daar immers. Ik had echter nooit verwacht, dat na de stoplichten richting De Wijk, zo’n sprookjesachtig gebied zou liggen. Zo zie je maar weer, je ziet eigenlijk best weinig als je met de auto van A naar B gaat.

Het veldsymposium werd druk bezocht: maar liefst 150 natuurliefhebbers hadden zich aangemeld om de groots opgezette fietstocht met bezichtigingen mee te maken. Onder kundige organisatie van Anne-Floor Zuurbier, werden de deelnemers in groepen opgesplitst en begon het logistieke avontuur!

Daar moest natuurlijk bijpassend heerlijk en eerlijk eten bij komen. Er werd een lunch en een afsluitende borrel voor de deelnemers verzorgd met streekproducten uit het prachtige Vechtdal. Normaliter cross ik een hele streek af om de producten ook bij elkaar te sprokkelen, maar ditmaal werd ik geweldig bijgestaan door Dook van Gils MFI(Multi Functioneel Inzetbaar), ik hoefde ditmaal enkel naar 1 plek, alwaar alles door haar ditmaal bij elkaar was georganiseerd.

Dus werden er molenwiekjes, heerlijke broodjes van Bakkerij ten Brinke uit Ommen geserveerd, belegd met

Biologische ossebraad van Slagerij Haverkort uit Zwolle

Jong belegen kaas en Sallandèr van Zuivelboerderij De Knapenvelder uit Raalte. Ook de melk en karnemelk (de ECHTE uiteraard) kwam hier vandaan.

Hummekessoep: Twentse zomerse variant op snert, maar dan vegetarisch. Een goedgevulde soep met knolselderij, ui, snijbonen, limabonen/witte bonen, prei, aardpeer en italiaanse peterselie.

Na deze lunch konden de deelnemers er weer helemaal tegenaan. Om aan het eind van de middag af te sluiten met prachtige Terra Cotta Bunkerkaas van de Oorsprong uit Schalkhaar en Sallands Plaatham van John van Broekhuizen uit Balkbrug. Uiteraard hoort daar ook een borrel uit de streek bij: Pauw’s Trots van Pauw Bier uit Den Ham.

Ik heb een hele leuke dag gehad, dankzij de geweldige hulp van de dames (en 1 heer) van de Wheem – Marry, Truus, Henny, ik ben 1 naam kwijt van 1 dame en Klaas, dank jullie wel, het was allemaal dik veur elkaar!

Actimel van zuivelfabrikant Danone heeft het Gouden Windei van consumentenorganisatie Foodwatch gewonnen. De prijs gaat naar de grootste misleider onder fabrikanten van levensmiddelen.

Er wordt namelijk te pas en te onpas ge-market met lege kreten. Gewoon omdat het verkoopt. Ik kan me stierlijk ergeren aan landelijke teksten en plaatjes op fabrieksbrood. Mijn maag weet uiteindelijk wel beter. Die knort alweer na een uur. Ik vind het een pracht-wedstrijd!

En tuurlijk ben je geen misdadiger, als je beweert dat iets ‘van het land’ komt. Of dat iets puur en gezond is. ‘Als het maar heel hard geroepen wordt en goed gemark-et (en dat mag binnen bepaalde grenzen van de wet), dan gelooft iedereen het’. Wat ik me dan afvraag: Zou men de loze kreet dan niet ‘voelen’?

Met de kinderen van mijn vriend had ik eerder regelmatig aan de ontbijttafel een gesprek dat begon met: ‘Ja maar, op het pak staat dat het gezond is…’ Nu zijn ze zo geïndoctrineerd met mijn cynische kijk op ‘fabrieks-waar’, dat ze zelf al zeggen:’Ja, ja, t staat erop, maar het zal wel niet. Kijk, vruchtenyoghurt, met 3 % fruit.’

Het schijnt dat het ‘booming’ is in de horeca, om te werken met streekproducten. Als ik daarover informeer bij mijn leveranciers, dan valt dat vies tegen. (Sommige leveranciers hebben zelfs hun naam op menukaarten vermeld zien staan, zonder dat het betreffende bedrijf ook maar 1 product van hen gekocht had.)

Als puntje bij paaltje komt, dan rijden er maar weinig direct naar de boer of streekproducent. Economisch gezien(in tijd – geld) is dat wellicht ook niet heel handig en een beetje kok werkt zich al het lep lazerus…

Toch begint het grotendeels daar:  ‘koken met liefde’, ‘gevoel voor een product’ en last but not least, ‘gevoel bij de producent – identiteit – herkomst’  is ook ECHT als je je producenten kent. Dus letterlijk de boer op gaat.

Mensen roepen en oordelen snel: ‘dat is (veel te) duur’. Alles is relatief. Wil je een betere kwaliteit, dan zal je ook meer hiervoor betalen. Kom je weer terug op ‘armoedige eetcultuur’. Mensen snappen dondersgoed waarom je voor de ene auto meer betaalt dan de andere. Maar als ‘t over eten gaat, is ‘snappen’ geen gemeengoed meer. En vieren de ‘kilo knallers’  en ‘loze marketing-beloftes’ hoogtij.

Ik ben dol op het Noorden. Blij dat ik er woon, ook al vervloek ik af en toe de armoedige eet-cultuur van het Noorden. Persoonlijk hekel ik de ‘specialiteiten’ met kruidnagel, in mijn ogen stop je dat in je mond om de boel te verdoven (bij kiespijn bijvoorbeeld), maar het is in mijn beleving funest voor de smaak dat een product van ‘nature’ heeft of zou moeten hebben.

Toch zijn er tal van prachtige producenten in het Noorden. Vaak ook ondernemers die onderscheidend durven te zijn. Via Wab Boekelman, een foodlover bij uitstek, kwam ik er weer 1 tegen:

In Hooghalen zit Bakker Fleddérus, een heerlijk eigenwijze bakker die onder andere zijn eigen oergraan verbouwt, zijn ‘Haler Es brood’ hiervan bakt en dan ook nog op een stenen vloer van de oven. Verder is hij al jaren bezig met ‘pain culture’- desembrood. Ik heb de witte en de fenegriek mogen proeven. Ja, dat is brood met hoofdletter ‘B’. Ik kan me alleen deze smaak van brood herinneren uit Frankrijk – de boules en pain de campagne-achtige broden. Hij draait ook nog eens zelf ijs (overigens van EKO eieren) maar waar t vooral om gaat is naast vakmanschap, de enorme drive en bevlogenheid. Die energie maakt het verschil, dat proef je, voel je en hopenlijk ‘voelt’ een groeiende groep mensen dit, want dit soort vakidioten zijn zeldzame diersoorten!