Ik ben bezig met De Smaak van het Noorden te laten certificeren door SKAL als eko-cateraar. Skal is controleur van de regels die een bedrijf wel of niet eko-waardig maken. Omdat ik, als eenmanszaak, de Smaak van het Noorden bén, moet ik als persoon er ook helemaal achter staan. En helaas betekent dat voor mij graaf- en voelwerk: hoe voel en ervaar ik dit als mens? Wat is nu voor mij waar?
Sindsdien ben ik verdwaald in een oerwoud aan regelgeving en de (on-)zin hiervan, (onterechte) claims of soms zelfs grove leugens van producenten en verwerkers met name wat betreft kreten als ‘verantwoord, duurzaam, gezond’ en wat al niet meer voor informatie er op je afkomt als je wat dieper graaft in de achtergrond van onze hedendaagse voedselINDUSTRIE. Overigens, voor leuke verhalen (of misschien niet zo leuk, maar wel goed om te weten), kijk op FOODWATCH. Want,dames en heren: alles wat op je bord komt vanuit deze voedselindustrie is bedacht: Niet om u smaakvol en gezond te verwennen, nee dit eten is bedacht aan de hand van optimale voorwaarden betreffende logistiek en transport, efficiëntie en vermarkting.
Ik heb altijd geroepen dat mooi eten geen handel is. Mooi eten is keihard werken. Ik geloof er wel degelijk in dat je hiermee je boterham zou moeten kunnen verdienen. Maar rijk wordt je er niet van. En dat is een keuze. Vanaf het starten van Proeflab tot aan nu is het ieder jaar het bijstellen geweest van onderscheidend vermogen en een steeds verdergaande belangstelling en gebruikmaking van pure, mooie producten uit mijn streek, het Noorden. De naamwisseling kwam dan ook heel natuurlijk: De Smaak van het Noorden was geboren, want smaak houdt mij dagenlang en soms nachtenlang bezig. De Smaak van het Noorden is een samenwerking van bijzondere cateraars die graag kleinschalig blijven werken, maar grootse dingen willen doen.
De zoektocht naar mooi en goed eten ging regelmatig over ekologische verantwoorde, duurzaam geproduceerde goederen, gemaakt door gepassioneerde mensen. Maar steeds vaker kruisen begrippen als ‘giftig, ongezond, industrieschandalen en regelrechte leugens voor de pecunia’ deze zelfde zoektocht. Kortom: het wordt steeds verwarrender, want wat is nu goed??? Scharrel is niks, biologisch hoeft ook niets te betekenen, biologisch dynamisch is beter, wat is er nou gezond en wat niet, het is allemaal zo ingewikkeld, of niet?
Tot ik een zeer inspirerende en vooral menselijke site tegenkwam van Kristen Michaelis:
Kristen schrijft energiek, begrijpelijk en praktisch: want je verandert je leven (of je bedrijf) niet in 1 keer. Maar in kleine stapjes. (gelukkig maar!)
Haar way of life is o.a. geïnspireerd door Weston A. Price, http://www.westonprice.nl/?p=171.
Heel simpel gesteld komt het neer op vermijden van industriële bewerkingen. Vrij vertaald: Mooi en goed eten heeft te maken met menselijke schaal. Sinds het ontstaan van de voedingsindustrie is het eetpatroon en de hiermee samenhangende kennis over eten, het herkennen van goed eten in een rap tempo verdwenen als deel van ons leven. Wij kennen de producenten niet meer, iets wordt ver weg door een fabriek of wereldwijd concern gebrouwen en wij nemen het gewoon af! In combinatie met wat bonuspunten en spaarzegels duwen wij de meest onbegrijpelijke chemicaliën door onze strot en weten we inmiddels niet meer hoe peulvruchtenstruiken eruitzien, hoe een vers, wild ei smaakt, hoe je iets moet koken en wat er nou gezond is of niet. Welvaart op en top.
De behoefte en het terugwillen van menselijke schaal, herkomst & authenticiteit, puur, schoon en eerlijk, producten zonder dat er aan gerommeld is wordt gelukkig groter. De bezoekersaantallen van ondermeer EKO boerenmarkten worden groter. Niet langer zijn bezoekers hippies of geitenwollen sokken. Het zijn vaak slimme, goed opgeleide en bewuste klanten die diezelfde zoektocht willen maken en willen weten waar hun eten vandaan komt en wat er in zit. Soms is iets weten erg vervelend: want wat ga je daar dan mee doen?
Ga je dan niet meer naar de supermarkt? Stop je met autorijden? Ga je dan zelf tuinieren? Moet ik als cateraar en traiteur mijn zelfgemaakte croquetten in ossewit gaan bakken? Of rauwe melk meenemen naar lunches?
Kleine stapjes dan maar, ik begin bij omschakeling naar EKO. WORDT VERVOLGD!
