Actimel van zuivelfabrikant Danone heeft het Gouden Windei van consumentenorganisatie Foodwatch gewonnen. De prijs gaat naar de grootste misleider onder fabrikanten van levensmiddelen.

Er wordt namelijk te pas en te onpas ge-market met lege kreten. Gewoon omdat het verkoopt. Ik kan me stierlijk ergeren aan landelijke teksten en plaatjes op fabrieksbrood. Mijn maag weet uiteindelijk wel beter. Die knort alweer na een uur. Ik vind het een pracht-wedstrijd!

En tuurlijk ben je geen misdadiger, als je beweert dat iets ‘van het land’ komt. Of dat iets puur en gezond is. ‘Als het maar heel hard geroepen wordt en goed gemark-et (en dat mag binnen bepaalde grenzen van de wet), dan gelooft iedereen het’. Wat ik me dan afvraag: Zou men de loze kreet dan niet ‘voelen’?

Met de kinderen van mijn vriend had ik eerder regelmatig aan de ontbijttafel een gesprek dat begon met: ‘Ja maar, op het pak staat dat het gezond is…’ Nu zijn ze zo geïndoctrineerd met mijn cynische kijk op ‘fabrieks-waar’, dat ze zelf al zeggen:’Ja, ja, t staat erop, maar het zal wel niet. Kijk, vruchtenyoghurt, met 3 % fruit.’

Het schijnt dat het ‘booming’ is in de horeca, om te werken met streekproducten. Als ik daarover informeer bij mijn leveranciers, dan valt dat vies tegen. (Sommige leveranciers hebben zelfs hun naam op menukaarten vermeld zien staan, zonder dat het betreffende bedrijf ook maar 1 product van hen gekocht had.)

Als puntje bij paaltje komt, dan rijden er maar weinig direct naar de boer of streekproducent. Economisch gezien(in tijd – geld) is dat wellicht ook niet heel handig en een beetje kok werkt zich al het lep lazerus…

Toch begint het grotendeels daar:  ‘koken met liefde’, ‘gevoel voor een product’ en last but not least, ‘gevoel bij de producent – identiteit – herkomst’  is ook ECHT als je je producenten kent. Dus letterlijk de boer op gaat.

Mensen roepen en oordelen snel: ‘dat is (veel te) duur’. Alles is relatief. Wil je een betere kwaliteit, dan zal je ook meer hiervoor betalen. Kom je weer terug op ‘armoedige eetcultuur’. Mensen snappen dondersgoed waarom je voor de ene auto meer betaalt dan de andere. Maar als ‘t over eten gaat, is ‘snappen’ geen gemeengoed meer. En vieren de ‘kilo knallers’  en ‘loze marketing-beloftes’ hoogtij.