Weten wat je eet gaat vandaag de dag wel wat verder dan weten wat ergens in zit. Genieten van eten is steeds meer verbonden met weten waar het vandaan komt, wie het maakt of produceert en hoe het gemaakt wordt. Eigenlijk is het niks nieuws, het is iets ouds. Iets van vroeger, toen iedereen nog wist wat de ander deed en verbouwde of aan dieren hield. Meestal zelfvoorzienend, maar ook vaak doorverkocht of geruild. En dan wist je gauw genoeg dat je bij Klaas moest zijn voor de kaas en niet bij Willemien, die deed dat namelijk net iets slordiger. Een ei was gewoon nog een ei: kakelvers, als je deze kookte was ie niet te pellen, maar oh zo heerlijk. En op was op!
Ik heb het idee dat er steeds meer mensen geïnteresseerd zijn in wat voor ras of soort het is dat ze kopen of gaan nuttigen. En dat men het belangrijk vindt dat het met respect voor de natuur gedaan is. Maar misschien komt het ook omdat ik steeds meer gelijkgestemden ontmoet met wie je uren kan praten over lekker eten, over kleine ontdekkingen van bijzondere leveranciers en grootse herinneringen aan een gerecht of product.
Helaas blijft het etiket toch leidend voor de gemiddelde consument. ‘Het staat er toch op?’ Prachtige teksten, prachtig beeldmateriaal sieren menig verpakking. Er staat altijd een blije koe op een pak melk. Of minimaal een ‘weids’ plaatje. Zo hebben zij bij de Albert Hein ook ‘Greenfields’ vlees. De verpakking claimt ‘puur natuur’. Je ruikt de gezonde buitenlucht al en ziet een enorm weiland vol gezondheid voor je. En dan komt het verhaal ‘herkomst’. Hebben die koeien wel gegraasd op een sappig weiland? Hebben ze wel bewegingsvrijheid gehad? En hoe kan het dat dat vlees zo rood blijft want ècht vlees waar niet mee gerotzooid is, is donkerder. Of worden we weer ‘in het ootje genomen’ door een vleugje E-nummers en een marketing-ingreep?
Het is fijn te weten wat je eet. Helemaal als je weet dat dit een zuiver product is. Geen gerotzooi, gewoon heerlijk. Je hebt betaald voor de kwaliteit van het product. Nog mooier vind ik het als je het in eigen beheer hebt: stel, je hebt een weiland en je kan er wat kleinvee op kwijt. Of een stukje grond om je groente op te verbouwen. Als de tijd rijp is, heb je vlees of heb je groente. Net zoals vroeger!
Met het fenomeen groente uit eigen tuin is menigeen al wel weer aan gewend en ziet iedereen het ook als een mooie situatie, maar vlees van eigen dieren….? daar is menigeen nog niet rijp voor…want dat is toch zielig?!
